ŞEYTAN NEDİR ?

    Kötü ruhun, kötü birinin, kötülüğe teşvik edenin, kötülüğün temsilcisinin, karanlık ve delàletin önderinin,

Allah'ın ve O'nu seven, O'na kullukta bulunan herkesin büyük düşmanının müşahhaslaştırılmış şekli veya kötülüğün sembolü olmuş varlık.

    Şeytan (Satan) İbranice asıllı bir kelime olup, rakip, muhalif gibi anlamlara gelir.

Hz. Adem (a.s.) topraktan yaratılan ve ilim ile nimetlenen, akıl güneşi ile aydınlanan Adem (a.s.)'ın  her vechile

üstünlüğü meydana çıkmıştı. Güzel melekler artık o pàyenin Adem (a.s.)'a verilmesindeki hikmeti anlamış bulunuyorlardı. Güzel ve masum melekler Hz. Adem'e hürmetlerin en güzelini gösteriyorlardı. Fakat İblis Hz. Adem'i kıskandı. Birden kibir ve gurur ile doluvermişti. Bu gurur onun felaketi olacaktı.

    Hz. Adem'e ilk secde eden Cebràil'dir. Peşinden Mikàil, sonra İsrafil ve daha sonra da Azràil...

Ve en sonra  mukarrebin denilen yakınlık melekleri.

    Hz. Adem (a.s.)'e edilen secde kulluk secdesi değil, tàzim secdesidir. Ve Adem'in kadrini şànını ilàndır.

Ve meleklerin emri  ilàhiye ne kadar muti olduklarının delilidir.

     Hz. Adem (a.s.)'a secdeyi kabul etmediği andan itibaren, "hayırdan ümidini kesmiş, pişmanlık ve üzüntü duyan" anlamında İblis; secde etmeyiş sebebi olarak da "beni dumansız ateşten, onu ise çamurdan yarattın" diyerek hükümsüz bir bahane ve kendisince geçerli bir gerekçe gösterdiği ve Adem'i Cennet'ten çıkarmaya çalıştığı andan itibaren de Şeytan adını almıştır.

     ŞEYTAN Arapça  "şetane"  kökünden rahmetten uzaklaştı, Hak'dan  uzak  oldu; "Şata"   kökünden  ise, öfkeden tutuştu, helak olacak hale geldi gibi manalara gelip insanlardan,  cinlerlerden ve  hayvanlardan isyan eden ve zarar veren her şeyin adı olmuştur. Haset, öfke gibi  insana mahsus olan  her kötü huy ve davranış da şeytan diye isimlendirilmiştir.

Şeriat örfünde ise, Yüce Allah'ın Adem'e secde emrine karşı gelip isyan ettiği için ilàhi rahmetten kovulan ve insanların amansız düşmanı olan, cin taifesinin inkarcı kesiminden gizli bir varlıktır. (el-Kehf, 18/50)

     Diğer  isimleri  ise Gaur, Vesvs, Hannàs,  Kàfir,  Sağır,  Marid,  Tàif,  Fàtin Mel'un, Medhur, Mekzu,  Kefr,  Hazul,  Adüvv,  Mudill,  Merid'dir.

     Yaratılışı ve Hz. Adem'e secde emrinden önceki durumu: Evrende Adem (a.s.)'den önce  yaratılmış melek ve cin adında iki varlık mevcuttu  (el-Bakara, 2/31;  el Hicr, 15/26-29).

Şeytan, cin denen varlık grubuna mensup idi  (el-Kehf, 18/50).

     Hz. Adem'e secde emrine kadar hissiyatına dokunan bir teklif yapılmamış ve imtihan  olunmamıştı. Onun bu ana kadar, Allah'ın emirlerine göre mi, yoksa öz nefsinin isteklerine göre mi  hareket ettiği bilinmiyordu. Adem'e secde emri onun hissiyàtına ters düştü. Emri yerine  getirmekten kaçındı. Gerekçe, kendisinin ateşten, Adem'in ise topraktan  yaratılmış olmasıydı. Böylece o,  itiraf ve özür dileme yerine itirazı ve hayatı tercih etti. Ona göre ateşten yaratılmış olmak bir  üstünlük sebebiydi. (Sàd, 38/71-58)

    Böylece o, ateşin topraktan üstünlüğü gibi iki madde arasında, aslında olmayan bir farklılık

görmüştü. Her iki madde yaratıcısının da Allah olduğunu itiraf etmesine rağmen Adem'in yeryüzünde Allah'ın halifesi olması, Allah'tan bir ruh taşıması gibi asıl üstünlükleri bilmezden gelmişti (el-Hicr, 15/29; Sàd, 38/72).

     Bu anlayış Şeytan'a, Allah'ın huzurundan kovulma, rahmetinden ümit kesme ve kıyamete  kadar

O'nun lànetini hak etme dışında hiç bir şey kazandırmadı. Çünkü o dar görüşlüydü, maddenin ötesini görememişti.

Maddeyi tek ve gerçek ölçü sanmakla şeytanca bir yanılgıya düşmüştü.

     His ve duygularıyla hareketi sonucu kendi nefsinden kaynaklanan yanılgısını Allah'ın emrine tercih etmekle insanın üstünlüğü gerçeğini kabul etmemişti. Çünkü bu secde emri yalnız Adem'in şahsına değil, zürriyeti de dahil, insan nev'ine verilen bir şeref  ve imtiyazdı.

     Şeytan'ın bu itirazı, büyüklük taslamaya ve neticede kendisini inkàra götüren bir isyana dönüştü. Çünkü o,

neticede sahibini alçaltacak olan bir büyüklük anlayışına sahipti.

     Nihayet Allah'tan şu hitap geldi: İn oradan!  Orada büyüklenmek sana düşmez, defol!...

Sen alçağın birisin! Defol oradan. Sen artık kovulmuş birisin. Doğrusu hesap gününe kadar lànet sanadır.

(el-A'raf, 7/13; el-Hicr, 15/34-35; Sàd, 38/77-78)

Böylece Hz. Adem'e karşı büyüklük taslaması ve secde emrine isyanı neticesinde ilàhi rahmetten  ebediyen kovuluşu "İblis" adını almasına sebep oldu. Hz. Adem'e secde emri karşısında isyan eden ve hakikatle ilgili bütün bağları koparılan ve melekler arasındaki yerini de kaybederek tamamen  yalnız kalan şeytan bu defa intikam peşine düştü. Bir başka deyişle şeytanca tutum içerisine girdi. Hedefi insandı. Çünkü insan yüzünden ilàhi rahmetten uzaklaştırılmıştı. Amacına ulaşabilmek  için de Allah'tan kıyamete kadar mühlet istedi.

***

--Hay aksi şeytan !...

   Rasulullah sallallahu aleyhi ve sellem bunu duyunca şöyle buyurdu:

--Öyle deme.Öyle deyince şeytanı büyütmüş olursun.O kadar ki bir evi doldurmuş olur.

   Şöyle de: "Bismillah" O zaman şeytan bir sinek kadar küçülür." 

MÜHLET  VERİLİŞİ

 Hz. Adem (a.s.)'a secde emri karşısında büyüklük taslaması sonucu ilàhi rahmetten ümidini kesen ve tamamen yalnız

kalan şeytan, hayatından da endişe etmeye başladı. "-İnsanların tekrar dirilecekleri  güne kadar,

bana mühlet ver" diye Allah'a yalvardı    (el-A'raf, 7/14).

İnsanların tekrar dirilecekleri günden maksat ise sur'a ikinci üfürülüş zamanıdır. (ez-Zümer, 39/68; el-Mutaffin, 83/6)

    Bu şekilde mühlet istemekle tekrar dirilmeden sonra artık ölümün olmayacağını biliyor ve böylece ölümden kurtulacağını sanıyordu. Onun bu ölümsüzlük isteği, "   ...belirli bir zamana kadar"

(el-Hicr, 15/38) kaydıyla, "Sen mühlet veri-lenlerden sin!."  (el-A'raf, 7/15) şeklinde cevaplandırıldı. Belirli bir zamandan maksat ise, sur'a birinci üfleniş zamanıdır (en-Neml, 27/87). Bununla o, zillet ve hakaret dolu bir hayatı ölüme tercih etti. Onun için esas düşüş de bu oldu.

GÖREVİ

 Belirli bir zamana kadar mühlet verilen şeytan, hatasını anlayıp tövbe ederek suçunu affettirme  yoluna gitmedi.

Bilakis daha da azgınlaştı.

     Kendisine, kıyamete kadar meşgul olabileceği bir hedef seçti. Bu hedef, İlàhi rahmetten uzaklaştırılmasına sebep olan insandı. Gönlünü intikam duyguları bürümüştü.

Cüretkàr bir edà ile bu duygularını Yüce Allah'a şöyle açıkladı:

     "-Beni  azdırdığın için yemin ederim ki, yeryüzünde kötülükleri onlara güzel  göstereceğim."  (el-Hicr, 15/39)

    Görüldüğü gibi, Yüce Allah isyanından dolayı şeytanı hemen huzurundan kovmamış, önce ona konuşma fırsatı vermiş, hatasını anlayıp tövbe etme imkànı tanımış fakat o, inat ve küfründe ısrar edince, bulunduğu makamdan indirmiş ve tasarladığı plànlarını şöylece sınırlayıvermiştir:

     "Halis kullarım üzerinde senin bir nüfuzun olamaz. Ancak sana uyan sapıklar bunun dışındadır" (el-Hicr, 15/42).

    -Yerilmiş ve koğulmuş olarak defol. Yemin olsun ki, insanlardan sana kim uyarsa; sizin hepinizi  Cehennem'e dolduracağım."  (el-A'raf, 7/18)

HAVVA'NIN  YARATILIŞINDAN  SONRA

 Bilindiği gibi ilk insan olarak yaratılan Hz. Adem erkekti;

Adn Cenneti'nde ikamet  ediyordu. Burası Adem'in ilk vücut Nimetine mazhar olduğu hilkat bahçesiydi. Kendi cinsinden ve nefsinden eşi de yaratıldı.  (er-Rum, 30/21)

    Eşinin adı Havva  idi. Artık evrende iki insan vardı: Adem ve Havva. Böylece insanın Cennet hayatı başlamıştı, devam ediyordu. Öte yanda, Adem'i kendi felaketine sebep bilen şeytan, ondan öç almayı  planlıyordu. Bunun üzerine Adem ve eşini Allah şöyle uyardı:  "Ey Adem!  Eşin ve sen Cennette kal, orada olandan istediğiniz yerde bol bol yiyin, yalnız şu ağaca yaklaşmayın; yoksa zalimlerden olursunuz. .."   (el-Bakara, 2/35, Tàhà, 20/117-119)

    Şimdi imtihan edilme sırası Adem'e gelmişti. Aslında Adem'e ve eşine yaklaşmaması tavsiye edilen  ağaç, aynı zamanda bir imtihan sahasıydı. Onun meyvasından yemek ise, yasak bir fiilin işlenmesi,  sorumluluk sahasının dışına çıkılması ve Allah'ın  koyduğu bir yasağın çiğnemesi demekti.

    Nihayet "şeytan" oradan ikisinin de ayağını kaydırttı..." ve onların yanılmalarını sağladı  (el-Bakara, 2/36). Adem ve eşi, melek olma veya Cennet'te ebedi  kalma ihtimallerini duyunca, şeytanın kendile- rine düşman olduğunu unuttular. "Ağaca yaklaşmayın" emrine sabırsızlık edip ondan yediler (Tàhà, 20/115). Ağaçtan meyve tadınca ayıp yerleri kendilerine açılıverdi. (Tahà, 20/121)

Allah  Adem'e  görevini  hatırlatarak "Ben sizi o Ağaçtan men etmemiş  miydim?   Şeytanın size apaçık bir  düşman olduğunu söylememiş miydim?" diye seslendi (el-A'raf, 7/22).

    Nimetin devamlılığı ve Cennet'te ebedi kalma arzusu onların bu duruma düşmesine ve şeytana uymalarına sebep olmuştu. Fakat hatalarını çok çabuk anladılar, meleklerin yolunu seçerek derhal tövbe ettiler (el-A'raf, 7/23). Allah da tövbelerini kabul etti (el-Bakara, 2/37 Tàhà, 20/122). 

     Fakat cennette daha fazla kalmalarına müsaade etmedi ve şu emri verdi:

Birbirinize düşman olarak inin, siz yeryüzünde bir müddet için yerleşip geçineceksiniz. Orada yaşar,  orada ölür ve oradan dirilip çıkarılırsınız" (el-A'raf, 7/24-25).

    "Ey insanlar! Yeryüzündeki temiz ve helàl şeylerden yiyin, şeytana ayak uydurmayın, zira o sizin için apaçık bir düşmandır. Muhakkak size kötülüğü, hayasızlığı, Allah'a karşı da bilmediğiniz şeyi söylemenizi emreder"(el-Bakara, 2/168-169).

    Şeytanın kendilerine te'sir edemeyeceği kimseler de ayetlerde şu şekilde belirtilmiştir: "Şeytan seni  dürtecek olursa Allah'a sığın, doğrusu O işitir ve bilir. Allah'a karşı gelmekten sakınanlar, şeytan  tarafından bir vesveseye uğrayınca, Allah'ı anarlar ve hemen gerçeği görürler" (el-A'raf, 7/200-201).

    "Kur'àn okuyacağın zaman, kovulmuş şeytandan Allah'a  sığın. Doğrusu şeytanın, inananlar ve yalnız Rablerine güvenenler üzerinde bir nüfuzu yoktur. Onun nüfuzu sadece, onu dost edinenler ve Allah'a ortak koşanlar üzerindedir." (en-Nahl,16/98-100)

    Allah'ın hàlis kullarına tesir edemeyeceğini, şeytan, bizzat kendisi de itiraf etmiştir.

(el-Hıcr, 15/28-43; el-İsra, 17/61) 

HER  İNSANA  BİR  ŞEYTAN  VERİLİŞİ

 Yüce Allah insanı, yol gösteren bir melekle desteklediği gibi, onun yanına, kendisine vesvese veren,  kötülüğü süslü gösteren, münkere teşvik eden ve fitneye çağıran birde şeytan vermiştir.

    Bu  konuda Peygamberlerle diğer insanlar arasında hiç bir ayırım yapılmamıştır.

Şöyle ki: Böylece biz her Peygambere insan ve cin şeytanlarını düşman yaptık.

    Bunlar aldatmak için birbirlerine yaldızlı (içi bozuk dışı süslü ve aldatıcı) sözLer söylerler" (el-En'àm, 6/11/2-113).

Yani vahyeder gibi seri bir ima ve işaretlerle öyle süslü, yaldızlı sözler telkin ederler ki bunların sade dışındaki süsüne bakanlar aldanır ve onların şeytanlıklarına meftun olurlar.

    Hz. Peygamber de bir soru üzerine: "Her insanın yanında bir şeytan vardır" buyurmuş, "seninle de  mi ey Allah'ın Elçisi?" diye sorulduğunda, "Evet, fakat Rabbim ona karşı bana yardım etti de, o da bana teslim oldu" demiştir. (Müslim)

Ey insan oğulları,

ben size, şeytana tapmayın, o sizin için apaçık bir düşmandır, diye bildirmedim mi ? (Yâsin, 36/60)

İNSANI  ŞEYTANA  TUTSAK  EDEN  NEFSİ  HASTALIKLAR

Zayıflık, ümitsizlik, emelsizlik, şımarıklık, aşırı sevinç, kendini beğenmişlik, yersiz övünme, zülüm,  azgınlık, inkàr, nankörlük,  acelecilik, başıboşluk, serserilik, cimrilik, aç gözlük, hırs, münakaşa, gösteriş, şüphe, kararsızlık, cehalet, gaflet, düşmanlıkta katılık, aldatma, yalan, iddià, sabırsızlık, şikàyet ve yakınma, infak etmeme, isyankàrlık, inatçılık, tahakküm, haddi aşma, mala düşkünlük ve dünyaya dört elle sarılma.

    Bu Nefsi hastalıklardan kurtulup mutmain olunca içini Allah'ın zikri, şeytandan sakınma, güç ve gayretin Allah ile mümkün olduğunu itiraf etme, gökleri ve yeri ayakta tutan ve yok olmaktan koruyan Allah'a yönelme gibi, insanın maneviyatını güçlendiren ve ruhi kalitesini yükselten faziletlerle dolar.

Bu durumda yükselen insandan şeytan artık çekinmeye başlar ve onunla karşılaştığı yolunu değiştirir.

    Nitekim Hz. Ömer bunun en güzel örneğidir. Hz. Peygamber ona hitaben şöyle demiştir:

"Ey Hattâboğlu Ömer, şeytan aslâ seninle karşılaşamaz. Sen bir yoldan giderken, o muhakkak senin yolundan başka bir yola yönelir gider."

CİN  VE  ŞEYTAN - 1

 Göremediğimiz manevi varlıklar sadece melekler değildir. Cinler ve şeytanlar da bizim görmeme- mize rağmen vardır. Cinler Allah'a ibadet, yani kulluk konusunda insanlar gibidirler. Ancak onların zamanı ve mekânı da bizimkinden ayrıdır. Meselâ kendi yıllarına  öre yirmi yaşındaki bir cin bizim zamanımızla bin, hattâ binbeşyüz yıl öncesinden beri var olmuş olabilir.

    Meselâ Peygamberimizle görüşen cinin hâlâ yaşadığı söylenir. Yine bizim mekânımız, yani maddemiz onlar  için boşluk hükmündedir. Onun için onların nüfuz edebilen, yani sızabilen ateşten  yaratıldıkları bildirilmiştir. (er-rahmân,55/15)

     Cinler de evlenir, ürer ve çoğalırlar.

Bazı kötü ruhlu insanların sihir konusunda cinlerden yararlandıkları doğrudur. Ancak bu, sanıldığı ve korkulduğu ölçüde değildir. İnancı güçlü insanlara cinlerin zarar veremeyeceği bir gerçektir. Zaten Kur'an-ı Kerim de sihirle uğraşanlar için:  "Allah'ın izni olmadan onlar kimseye zarar veremezler"

(Bakara 2/102) denir.

İbn-i Abbas (r.a.) Hz.'inden naklen Muaz b.Cebel rivayet ediyor: 

    -Bir gün Resululah (s.a.v.) ile beraberdik. Ansardan birinin evinde toplanmıştık... Tam bir cemaat olmuştuk.

Sohbete dalmıştık. Bu arada, dışarıdan bir ses geldi:

    -Ev sahibi, içeridekiler, eve girmem için bana izin verir misiniz? Benim sizden bir dileğim var.  Görülecek işim var.

Bunun  üzerine,   herkes  Resülullah  (s.a.v.) Efendimizin yüzüne bakmaya başladı. Orada ve her  zaman  büyük  oydu,

izin  ondan çıkacaktı. Resülullah (s.a.v.) Efendimiz, du-ruma vakıf oldu ve:

      -"Bu seslenen kimdir, bilir misiniz?" Buyurdu. Biz hep birden şöyle dedik:

      -En iyi bilen Allah Resulüdür. Bunun üzerine Resülullah (s.a.v.) Efendimiz:

      -"O, lain İblistir.

      -Şeytandır. Allah'ın làneti onun üzerine olsun" Buyurunca; hemen Hz. Ömer:

      -Ya Resülullah, bana izin veriniz onu öldüreyim. 

Resülullah (s.a.v.) Efendimiz bu izni vermedi; şöyle buyurdu:

      -"Dur ya Ömer, bilmiyor musun ki; Ona belli bir vakte kadar mühlet verilmiştir, öldürmeyi bırak."  Sonra şöyle buyurdu:

      -"Kapıyı ona açın gelsin...  O, buraya gelmek için emir almıştır. Diyeceklerini anlamaya çalışınız.  Size anlatacaklarını iyi dinleyiniz..."

      -Kapıyı ona açtılar, İçeri girdi ve bize göründü. Bir de baktık ki, şekli şu: Bir ihtiyar. Şaşı. Aynı zamanda köse. Çenesinde altı veya yedi kadar kıl sallanıyor. At kılı gibi. Gözleri yukarı doğru açılmış. Kafası, büyük bir fil kafası gibi. Dudakları da, bir manda  dudağına  benziyordu. Sonra, şöyle bir selam verdi:

      -Selàm sana  ya Muhammed; Selàm sizlere ey cemaat-ı müslimin. Onun bu selàmına Resülullah (s.a.v.) şu mukabelede bulundu:

      - "Selàm Allah'ındır ya lain.."  Şeytan şöyle anlatmaya başladı:

      -Benim buraya gelişim, kendi arzumla olmadı. Mecburen geldim.

Resülullah (s.a.v.) Efendimiz sordu:

     -"Nedir o mecburiyet?" Şeytan anlattı:

     - İzzet sahibi Rabbın katından bana bir melek geldi: ve dedi ki: Allah-ü Teàlà sana emir veriyor: Muhammed'e gideceksin. Ama düşük ve zelil bir halde.  Tevazu ile.

Ona gideceksin  ve  àdemoğullarını  nasıl kandırdığını  söyleyeceksin  bir  bir  ona. Sonra O; sana ne sorarsa doğrusunu diye-ceksin.   Sonra Allah-ü Teàlà buyurdu ki:

      -Söylediklerine bir yalan katarsan, doğruyu söylemezsen, seni kül ederim; rüzgàr savurur, düşmanların önünde, seni rüsvay ederim. 

     İşte böyle; ya Muhammed, o emir üzerine sana geldim. Arzu ettiğini bana sor. Şayet bana  sorduklarına doğru cevap vermezsem; düşmanlarım benimle eğlenecek.

     Şu muhakkak  ki, düşmanlarımın eğlencesi olmaktan daha zor bir şey yoktur.  Bundan sonra, 

Resülullah  (s.a.v.)  Efendimiz şöyle sordu:

     -"Madem ki, sözlerinde doğru olacaksın. O halde bana anlat: Halk arasında en çok sevmediğin kimdir ?"

Şeytan şu cevabı verdi:

     -Sensin ya Muhammed... Allah'ın  yarattıkları arasında senden daha çok sevmediğim kimse yoktur.

Sonra senin gibi kim olabilir? 

     Resülullah  (s.a.v.)  Efendimiz  sordu:

    -"Benden sonra, en çok kimlere buğuzlusun ve sevmezsin?"  Şeytan anlattı:

    -Muttaki bir gence ki... varlığını Allah yoluna vermiştir. 

     Bundan sonra, sual cevap aşağıdaki şekilde devam etti. Resülullah  (s.a.v.) Efendimiz sordu;  şeytan anlattı:

    -"Sonra  kimi  sevmezsin?"

    -Kendisini sabırlı bildiğim, şüpheli işlerden sakınan âlimi...

    -"Sonra?.."

    -Temizlik işinde... yıkadığı  yerleri üç defa  yıkamaya  devam  eden  kimseyi.

    -"Sonra?.."

    -Sabırlı olan bir fakiri ki; ihtiyacını hiç kimseye anlatmaz...

     Halinden  şikayet  etmez.

    -"Peki, bu fakirin sabırlı olduğunu  nereden bilirsin?.."

    Ya Muhammed, ihtiyacını kendi gibi birine açmaz.

Her kim ihtiyacını kendi gibi birine üç gün üst üste anlatırsa, Allah onu sabredenlerden yazmaz.

Sabırlı  kimselerin işi buna benzemez.

    -Hasılı, onun sabrını; halinden, tavrından ve şikayet etmeyişinden anlarım.

    -"Sonra kim?.."

     İblisin cevabı:  -Şükreden zengin.

    -"Peki, ama o zenginin şükreden olduğunu nasıl anlarsın?.."

    -Onu görürsem ki, aldığını helâl yoldan alıyor ve mahalline harcıyor. Bilirim ki: O şükreden bir  zengindir.

     Resülullah (s.a.v.)Efendimiz bu defa mevzuu değiştirdi ve ona başka bir sual sordu:

     -"Pe ki, ümmetim namaza kalkınca, senin halin nice olur?.."

     -Ya Muhammed, beni bir sıtma tutar. Titrerim.

     -"Neden öyle olursun; ya lain?.."

     -Çünkü bir kul, Allah için secde edince bir derece yükselir.

     -"Peki ya oruç tuttukları zaman nasıl olursun?.."

     -O zaman da bağlanırım. Taa, onlar iftar edinceye kadar.

     -"Peki, ya hac yaptıkları zaman nasıl olursun?.."

     -O zaman da  çıldırırım.

     -"Peki, ya Kur'an okudukları zaman nasıl olursun?.."

     -O zaman da, eririm. Tıpkı ateşte eriyen bir kurşun gibi.

     -"Peki, ya sadaka verdikleri zaman halin nasıldır?.."

     -Ha işte... o zaman halim pek yaman olur. Sanki sadaka veren, bir testere alır eline ve beni ikiye böler.

Resülullah  (s.a.v.) Efendimiz sebebini  sordu:

     -"Neden öyle testere ile ikiye biçilirsin, yâ Ebamürre?.."

     -Bunun üzerine İblis:

     -Onu da anlatayım... dedikten sonra:

     -Çünkü sadakada dört güzellik vardır. 

  Şöyle ki:

  1-Allah-ü Teâlâ, sadaka verenin malına ihsan eyler.

  2-O, sadaka veren kimseyi halkına sevdirir.

  3-Allah-ü Teâlâ, onun verdiği sadakayı, cehennemle arasında bir  perde  yapar.

  4-Allah-ü Teâlâ, belâyı, sıkıntıyı ve ahları ondan defeder.

    Bundan sonra, Resülullah (s.a.v.) Efendimiz ashabı hakkında ona bazı sorular sordu:

    -"Ebubekir için ne dersin?.."

      İblis buna şu cevabı verdi:

    -O bana, cahiliyet devrinde bile itaat etmedi...  İslâm'a girdikten sonra nasıl bana itaat eder?

    -"Peki, Ömer b. Hattab için ne dersin?." İblis'in buna cevabı:

    -Allah'a yemin ederim ki, her gördüğüm yerde ondan kaçtım.

    -"Peki Osman b.Affan için nedersin?.."

    -Ondan Utanırım... hem de çok... nasıl ki, Rahman'ın  melekleri de  ondan  utanırlar...

    -"Peki, Ali b. Ebütalib için ne dersin..."

    İblis onun için de şöyle dedi:

    -Ah,  onun elinden bir kurtulsam...  O, kendi başına kalsa; ben de kendi başıma kalsam...

    O,  beni bıraksa...  ben de onu bıraksam...  Ben  onu  bırakırım;  ama  o  beni  bırakmaz.

    Resülullah (s.a.v.) Efendimiz, soruları sorduktan ve şeytanın verdiği cevaplar da kısmen bittikten sonra, şöyle buyurdu:

    -"Ümmetime saadet ihsan eden; seni de taa, belli bir vakte kadar şaki kılan Allah'a hamd olsun."

      Resülullah (s.a.v.) Efendimizin o cüm-lesini duyan lain İblis şöyle  dedi:

     -Heyhat, heyhat... Ümmetin saadeti nerede? Ben, o belli vakte kadar diri kaldıkça, sen ümmetin için nasıl ferah duyarsın?

     Ben, onların kan mecralarına girerim. Etlerine karışırım. Ama onlar, benim bu halimi göremez ve bilemezler.

     Beni yaratan ve baas gününe kadar bana mühlet veren Allah'a yemin ederim ki: Onların tümünü azdırırım.

Cahillerini  ve âlimlerini...Ümmilerini ve okumuşlarını.. Facirlerini ve âbidlerini...Hasılı, bunların hiçbiri elimden kurtulamaz.

Fakat, Allah'ın hâlis kullarını... Evet, bunları azdıramam.

     Bunun  üzerine  Resülullah (s.a.v.) Efendimiz sordu:

    -"Sana göre ihlâs sahibi olan muhlis kullar kimdir?..."

     Bu suale İblis şu cevabı verdi:

    -Bilmez misin?  Yâ Muhammed, bir kimse ki, dirhemini ve dinarını sever...

O,  Allah için bir ihlâsa sahip değildir.

Bir kimseyi görürsem ki; dirhemini ve dinarını sevmez;  övülmekten, methedilmekten  hoşlanmaz... bilirim ki o:

İhlâs sahibidir... Hemen onu bırakır kaçarım.

    Bir kul, malı ve övülmeyi sevdiği süre, kalbi ve dünya arzularına bağlı kaldığı müddet, o

size vasfını yaptığım kimseler arasında bana en çok itaat edendir.Bilmez misin ki; mal sevgisi, büyük  günahların en büyüğüdür. Bilmez misin ki; yâ Muhammed, baş olma sevgisi yine büyük günahların en büyükleri arasındadır.

     İblis anlatmaya devam etti:

    -Yâ Muhammed,  bilmez misin?.. Benim yetmişbin tane çocuğum var. Bunların her birini bir başka yere tayin etmişimdir. Sonra... o her çocuğumla birlikte yine yetmişbin tane şeytan vardır.

     Onların bir kısmını ulemaya gönderdim. Bir kısmını gençlere yolladım. Bir kısmını da, meşayihe saldım. Bir kısmını da, ihtiyar kadınlara musallat ettim. Gençlere gelince; aramızda hiçbir anlaşmazlık  yoktur. Onlarla gayet iyi geçiniriz.

     Çocuklara gelince...onlarla da, bizimkiler istedikleri gibi birlikte oynarlar. Bizimkilerin bir kısmını da, âbidlerin başına dert ettim. Bir tepeden öbürüne... hep dolaştırıp dururlar. Öyle bir hal alırlar ki;   başlarlar,

sebeplerden herhangi birine sövmeye....

     İşte... böylece, onlardan ihlâsı alırım... Onlar, bu haller ile, yaptıkları ibadeti, ihlâssız yaparlar gayrı... Ama,

bu hallerinin farkında olmazlar.

      İblis, bundan sonra aldattığı bir rahibin hikâyesini anlatmaya geçti. Ve şöyle dedi:

-Bilmez misin, yâ Muhammed, Rahip Barsisa; tam yetmiş yıl ihlâs ile Allah'a ibadet etti. Bu ibadetleri  sonunda, ona öyle bir hal ihsan edilmişti ki: Her dua ettiği  hasta, duası bereketi ile şifa buluyordu.

Onun peşine takıldım; hiç bırakmadım... Zina etti. Katil oldu. Sonunda da küfre girdi. Bu o kimsedir ki;  Allah-ü Teâlâ aziz kitabında, onu şöyle anlatır:

    -"....Şeytanın hali gibidir ki; o insana:

    - Kâfir ol...Dedi. Vaktaki o kâfir oldu; bu defa ona şöyle dedi:

    -Ben, senden uzağım...Ben âlemlerin Rabbi olan Allah'tan korkarım."(59/16).

YALAN

Bilmez misin ya Muhammed, yalan bendedir ve ilk yalan söyleyen de benim. Her kim yalan  söylerse... o benim dostumdur. Her kim yalan yere yemin ederse... o benim sevgilimdir.

Bilmez misin yâ Muhammed, ben Adem'e ve Havva'ya yalan yere  Allah adına and içtim.

    -"Muhakkak, ben size nasihat ediyorum." (7/16). Dedim...  

Bunu yaparım; çünkü yalan yere yemin gönlümün eğlencesidir. 

GIYBET-KOĞUCULUK

Gıybet ve koğuculuğa gelince...Onlar da, benim meyvelerim ve şenliğimdir.

NİKAH  ÜZERİNE  YEMİN  ETMEK

    -Her kim, telâk üzerine yemin ederse... günahkâr olacağından endişe edilir İsterse bir defa olsun. İsterse doğru bir şey üzerine olsun.

Her kim, talâkı ağzına alırsa... taa, hakikat belli oluncaya kadar karısı ona haram olur. Onlar bu halleri ile, kıyamete kadar meydana getirecekleri çocuklar, hep zina çocuğu olur. Ağza alınan o talâk kelimesi  yüzünden, hepsi cehenneme girer.

NAMAZ

    -Yâ Muhammed, namazı an bean  tehir edene gelince... onu da anlatayım. O, her ne zaman ki, namaza kalkmak ister; tutarım. Ona vesvese veririm. Derim ki:

    -Henüz vakit var. Sen de meşgulsün. Hele şimdilik işine  bak. Sonra kılarsın.

     Böylece o: Vaktinin dışında namazını kılar...Ve bu sebepten onun kıldığı namaz yüzüne atılır.

     Şayet o kimse, beni mağlup ederse..bu sefer onun hesabını namazından görmeye bakarım. O namazın içinde iken:

    -Sağa  bak... sola  bak... Derim... O da, bakar...  O ki böyle yaptı...  yüzünü okşar alnından öperim. Bundan sonra ona:

    -Sen, ebedi yaramaz bir iş yaptın. Derim ve böylece onun huzurunu bozarım. Sen de bilirsin ki yâ Muhammed, her kim namazda sağa ve sola çokça bakarsa, Allah onun namazını kabul etmez.

Bundan da ona mağlup olursam. Yalnız başına namaz kıldığı zaman yanına giderim. Ve ona: Çabuk namaz kılmasını emrederim. O da, başlar; namazını çabuk çabuk kılmaya. Tıpkı horozun, gagası ile yerden bir şeyler topladığı gibi...

     Bu işi, ona yaptırmakta da, başarı kazanamazsam; bu sefer cemaatle namaz kılarken onun yanına varırım.

Orada onun başına bir gem takarım...Başını imamdan evvel secdeden ve rükûdan kaldırırım...

İmamdan evvel de, secde ve rükû yaptırırım. İşte... o böyle yaptığı için, kıyamet günü Allah onun başını eşek başına çevirir.

    O kimse,  bunda da beni yenerse...  Bu defa, ona namazda parmaklarını çıtlatma-sını emrederim.  Böylece o; 

Beni  tesbih

edenlerden olur.  Ama  bu işi ona  namaz içinde yaptırmaya muvaffak olursam. 

     Bunda da, ona mağlup olursam. Bu sefer ona tekrar giderim. Namaz içinde iken burnuna üflerim. 

Ben  üfleyince, o esnemeye başlar.

Şayet o, bu esneme esnasında elini ağzına kapamazsa... onun içine küçük bir şeytan girer,

dünya  hırsını ve dünyevi bağlarını çoğaltır.

     İşte... bundan sonra o kimse: Hep bize itaat eder, Sözümüzü dinler. Dediklerimizi yapar.

     Şeytan bundan sonra, konuşmasına şöyle devam etti:

    -Sen, ümmetin hangi saadetinden ferah duyarsın ki?..

     Ben onlara, ne  tuzaklar  kurarım...  ne tuzaklar.

     Miskinlerine, çaresizlerine ve zavallılarına giderim. Namazı bırakmalarını emrederim. Ve onlara derim ki:

    -Namaz size göre değil... O, Allah'ın âfiyet ihsan ettiği ve bolluk verdiği kimseler içindir. Sonra da  hastalara giderim:

    -Namaz kılmayı bırak. Derim... Çünkü Allah-ü Teâlâ:  -"Hastalara zorluk yok...." (24/61) Buyurdu...İyi olduğun zaman çokça kılarsın. Ve böylece o, namazını bırakır. Hatta küfre degidebilir.

Şayet o, hastalığında namazını terk ederek ölüp giderse...Allah'ın huzuruna çıkarken, Allah-ü Teâlâ'yı  öfkeli bulur. 

     Sonra şöyle dedi:

    -Yâ  Muhammed, eğer bu sözlerime yalan kattımsa, beni akrep soksun... Sonra eğer yalan varsa... 

Allah'tan dile; beni kül eylesin.